1 post tagged “birkett's hypothesis”
http://pryzmat.pwr.wroc.pl/Pryzmat_106/106bir.html
I think this is my only piece of writing that has been translated into another language! Don't worry - the English version is also included below.
David Birkett (senior scientist in the Irish chemical industry) udowodnił (CHEMTECH 1998 March, IBC), że, zdawałoby się powszechne PRAWO MURPHY'EGO nie stosuje się do CHEMII! W miejsce tego prawa David Birkett zaproponował HIPOTEZĘ BIRKETTA, którą sformułował następująco:
"ANY CHEMICAL REACTION THAT PROCEEDS SMOOTHLY UNDER NORMAL CONDITION, CAN PROCEED VIOLENTLY IN THE PRESENCE OF AN IDIOT"
Dave zbiera dane potwierdzające swoją hipotezę w nadziei jej promocji do rangi PRAWA, w związku z czym zwracam się do wszystkich z prośbą o przekazanie do mojej skrzynki (soroka@kchf.ch.pwr.wroc.pl) wszelkich przykładów potwierdzających (lub obalających) hipotezę Birketta. Sądzę, że odpowiedzieć powinni przede wszystkim ci, którzy profesjonalnie zajmują się bezpieczeństwem w chemii.
Mirek Soroka
P.S. Dave doszedł do swojej hipotezy analizując następujące przypadki (jakże podobne do opisanych w moim "Laboratorium Chemii Organicznej dla Niedorajdów"):
1. Xinsky rozdzielał mieszaninę borowodorów przez "kaskadową" kondensację, kolejno: w stałym dwutlenku węgla, ciekłym tlenie i ciekłym azocie. Jak można było się spodziewać (prawo Murphego!), w trakcie wymrażania pękła chłodnica z ciekłym tlenem (NIE Z CO2, NIE Z AZOTEM, a właśnie z tlenem!), powodując utworzenie wspaniałej mieszaniny wybuchowej borowodorów i ciekłego tlenu! Budynek chemii ewakuowano i wezwano straż pożarną, która oczywiście nie miała najmniejszego pojęcia co z tym fantem zrobić (czy ktoś z Czytelników ma?!), ponieważ nigdy z czymś podobnym się nie spotkała ani nie miała tego typu przypadku w instrukcji. W końcu, ryzykując życiem, strażacy usunęli całą aparaturę poza budynek (do pobliskiego parku) i pozostawili do odparowania. Co się działo dalej? Nie wiem.
2. Doktorant robił 2 litry 50% roztworu kwasu siarkowego. Wziął cylinder miarowy na dwa litry, napełnił do połowy kwasem siarkowym, po czym wodą ("do smaku"!!!) i wytrząsnął. Niebiosa jedynie wiedzą dlaczego po tej operacji wyszedł z życiem, z lekkimi tylko poparzeniami. Dość powiedzieć, że jedynymi częściami garderoby, które na nim zostały po natychmiastowym użyciu natrysku raturnkowego, był jedwabny krawat i bawełniane skarpety! Jasno-różowiutka skóra delikwenta była tylko nieznacznie poparzona.
3. Inny doktorant potrzebował drobnosproszkowanego nadchloranu tropyliowego. Wziął więc moździerz agatowy i zaczął starannie rozcierać 10 g tegoż związku. Wybuch było słychać milę od laboratorium. "Przypadek" był hospitalizowany z rozlicznymi obrażeniami. Doktorant z tego jakoś wyszedł. Większość fragmentów cennego moździerza agatowego wydobyto z ciała pacjenta!
4. Znany chyba wszystkim chemikom syndrom QUICKFIT RECIPE opisuje David na swoim przypadku. Postanowił "błyskawicznie" otrzymać nieco trójchlorku fosforu, przepuszczając gazowy chlor przez probówkę kwarcową (trzymaną oczywiście w ręku!) zawierającą fosfor. Rozliczne kawałeczki płonącego fosforu "obsiadły" jego ubranie jak robaczki świętojańskie, które tylko na moment przygasały po potraktowaniu ich gaśnicą śniegową. Ratunek przyniosło dopiero solidne wiadro wody!
Here's the original text (I had been hoping to use "Alberich" as a pseudonym, but the editor didn't like the idea, so it became the "Birkett hypothesis" and has been quoted many times:
The Murphy Reaction
Living in Ireland, I had always assumed that the Murphy of the famous law had no real existence, but was the name given to the archetypal Irishman. I was surprised, therefore, to read recently that Murphy was an engineer in the US airforce. The article went on to show, by analysing the aerodynamics of falling toast, and discussing queuing theory, that in many cases Murphy’s Law is almost verifiable. Now if that’s the case for physics and socio-biology, it should also be the case for chemistry, so I started to try to remember examples.
I quickly came up with an incident from my D.Phil. days that seemed to fit the bill. A guy was separating a mixture of boranes by condensing them out sequentially in “dry ice”, liquid oxygen and liquid nitrogen. As ill-luck would have it, it was the cold finger in the liquid oxygen that broke, leaving him with a Dewar full of a delightful mixture. The building was evacuated, and the fire brigade arrived, but of course this was way beyond their experience. In the end, the offending item was taken up to the roof and cast out as widely as possible, where it evaporated or burnt up harmlessly. A perfect Murphy accident, I thought. But then I thought again - what on Earth was the idiot doing bringing boranes into close proximity to liquid oxygen?
This proved to be a recurring theme. I recalled a number of averted disasters, lucky near misses, or genuine injuries that could easily have been much worse. Some were amusing in retrospect, but all were alarming enough at the time. However they all turned out on reflection to be less the chemical manifestations of the engineer’s principle, more the effects of idiocy.
Consider the Ph.D. chemist who wanted two litres of 50% sulphuric acid, and who took a two litre measuring cylinder, half filled it with the concentrated variety, added water to taste and shook it up. Heaven only knows how he avoided serious burns, but after he was showered down his pale pink skin was unblemished - as could plainly be seen, for the only clothes not flushed away were his underpants and his socks.
Or the instances, common enough, of bumping granules omitted until the liquid was already super-heated. This happened to my best friend at the time, normally a very good bench chemist, during our undergraduate days. To make matters worse there was a Bunsen Burner lit at the other end of the bench - I don’t know which idiot thought that would be a good idea. The flame flashed back, and the poor lad’s hands were sufficiently badly burnt that they had to be bandaged up for a couple of weeks, during which time he needed a nurse to dress him and take him to the loo.
Then there was another friend of mine, until then regarded as extremely bright, who wanted ten grams of finely divided tropyllium perchlorate, and decided to finely divide it in an agate mortar and pestle. The bang could be heard a mile away. He ended up in hospital, but his injuries could have been much worse. His agate embedded safety glasses were put in a display case to highlight their importance. The only other fragments of the mortar and pestle ever found were those they dug out of his face.
I guess we’re all idiots from time to time. I know I am. I discovered very early on that I was the natural enemy of glassware. So why did I try to follow a Quickfit recipe for making phosphorus trichloride by generating chlorine and passing it over hot phosphorus in a silica tube? The bits of burning phosphorus on my clothes would go out when I turned the fire extinguisher on myself, but would catch fire again when the carbon dioxide dispersed, so I needed to throw a beaker of water over myself.
So I no longer believe that Murphy’s Law is applicable to chemistry. Instead I’m wondering about the catalytic effects of stupidity, and would like to propose Alberich’s Hypothesis:
“Any chemical reaction that proceeds smoothly under normal conditions, can proceed violently in the presence of an idiot.“
I’m now collecting supporting data for this, so it can be promoted to a Law, so if readers have any good examples I would be delighted to hear from them.
alberich
